De eerste dag in de hoofdstad van Brazilië

31. dec, 2010 3 Comments

De uitzicht vanaf mijn hotelkamer op de 16e verdieping. De verlichte mast is de "Torre de TV" (monument)

Ik eindigde mijn vorige blog vlak voor de landing in Sao Paolo. Een tussenlanding met een transfer naar Brasilia was toch niet zo 1-2-3 als ik dacht. De luchthaven van Sao Paolo is gigantisch groot. Toen ik na 20 minuten dacht bij de goede incheckbalie te hebben gestaan, bleek dit niet zo te zijn. Ik moest me bij een heel ander gedeelte van de luchthaven bevinden waar de zogenaamde “domestic flights” worden uitgevoerd.

Brazilië kent meer dan 200 luchthavens en veel hiervan hebben een aparte sector voor binnenlandse vluchten. Met nog slechts een uurtje te gaan voordat mijn vlucht naar Brasilia zou vertrekken liep ik met snelle passen richting de incheckbalie op de 2e verdieping van het kolossale gebouw. Een aardige, doch best verlegen Brazilliaanse jongedame legde mij vriendelijk en heel geduldig uit hoe ik bij mijn incheckbalie moest komen. Als ik meer tijd had, zou ik van haar een foto maken, maar de tijd drong!

Een half uur later zat ik aan boord van een Boeing van de Braziliaanse maatschappij GOL. Het vliegtuig vertrok zonder vertraging naar mijn eindbestemming: Brasilia, de hoofdstad van Brazilië die eind jaren ’50 is gebouwd en inmiddels ruim twee miljoen inwoners telt.

Van mijn opdrachtgevers kreeg ik instructies om bij de luchthaven een taxi te nemen naar mijn hotel. Toen ik wilde gaan pinnen, bleken de automaten die internationale bankpassen accepteren na 23:00 uur buiten dienst te zijn. Daar stond ik dan… 13.000 kilometer van huis met zo’n 6 euro aan losgeld in mijn zak. De adrenaline gierde door mijn lijf. Hoe kom ik nou bij mijn hotel?
Bij de meeste pinautomaten stond dat ze weer om 6:00 uur “in service” zullen gaan. Een hele nacht daar rondbrengen met een koffer en dure fotoapparatuur leek me niet echt een fijne gedachte. Ik liep een beetje te dwalen terwijl ik een plan B aan het uitwerken was toen ik ergens in de verte op een afgelegen gedeelte van de airport drie pinautomaten met het logo van “Banco di Brasil” zag staan. Twee ervan waren uitgeschakeld en de andere was aktief. De stickers van Mastercard en MAESTRO pronkten heel mooi op het gloednieuwe apparaat. Er was weer hoop! En ja hoor…. Ik kon pinnen. Welliswaar slechts 100 Braziliaanse Reals per keer, maar ruim voldoende om bij mijn hotel aan te komen. Gelukkig accepteren hotels wel 24 uur per dag Mastercards!

Het hotel waar ik in verblijf wordt zeer streng bewaakt door privé beveilgers in strakke donkere pakken. Het piepkleine oordopje dat diep in de rechteroor verborgen ligt verraad zijn functie. Op de 16e verdieping waar mijn kamer is, zit aan het begin van de gang sinds gisteravond een streng uitziende man die een deur bewaakt. Vanmorgen is hij afgewisseld door een en dezelfde type. Buiten is het hotel omringd door de militaire politie bemand met elk een AK 47 machine geweer. Dit alles om de veiligheid van de verschillende staatshoofden waaronder ook onze eigen Premier Gerrit Schotte te waarborgen tijdens de inauguratie van de eerste vrouwelijke Braziliaanse president Dilma Rousseff op 1 januari 2011.

Ik heb gisteren heel kort tijdens de tussenstop in Sao Paolo contact gehand met protocolchef K. de Haseth. Hij zei dat ik vandaag erg van de stad moest genieten. Dat heb ik dan ook zeker gedaan. Ik heb prachtige beelden kunnen maken van de lokale bevoling. Hier volgt morgen een aparte blog van.

Gezien de tijd die mij nu nog resteer denk ik dat dit mijn laatste blog zal zijn voor 2010. Ik wens een ieder en heel gezond en voorspoedig 2011 toe.

Booking Manager neemt een kijkje bij de frontdesk en concludeert dat alles vlekkeloos verloopt met de vele gasten die vandaag achter elkaar inchecken.

Een delegatie uit Japan zit in de lobby bij te praten. Het duurt immers nog 24 uur voor de inauguratie van Dilma Rousseff.

Een personal assistant van een delegatie bestaand uit 5 personen is aan het inchecken bij de frontdesk.

In tegenstelling tot de ontspannen Japanners uit de vorige foto, zijn er ook leden uit een delegatie die serieuze gesprekken aan het voeren zijn.

Een persoonlijke beveiliger van een voor mij onbekende meneer kijkt mij doordringend aan en is getraind om op afstand gerichte akties te ontdekken zoals ik aan het doen was met mijn Canon EOS met 200mm lens.

Een ambtenaar uit één van de grote overheidsgebouwen treedt de hotelsector binnen. Een lid van de militaire politie houdt alles nauwlettend in de gaten.

Reportagefotograaf, Reist minimaal 1x per jaar naar een ver oord voor een reportage, Gefascineerd door digitale en sociale media, Hoffotograaf Vertegenwoordiging Curacaose regering, Woonachtig in Rotterdam, BB PIN 220E877F