Leuk is het om het onmogelijke te doen. Het onmogelijke is vaak het verbodene.

Het verlangen naar dingen is een taboo. Althans, dat wordt gezegd…

Wij hebben altijd een hevig verlangen naar wat verboden is en wat ontkend word aan ons. Bij Tabú wordt niks aan je ontkend. Heb hier al heel lang op zitten wachten. Ik voel mijn entreekaartje branden in mijn hand. Dit wordt de avond waarop ik alle remmen los mag laten, op deze avond bestaat er niet zoiets als taboo.

Vind jij het niet jammer dat het lijkt alsof nachten sneller voorbij gaan dan dagen? Bruisend van het levendig nachtleven, flitsende lichten, overdose aan plezier, èèn worden met het ritme van de muziek en dansen tot de ochtendgloren.

Ik zie het al helemaal voor me: de gedimde lampen die deze verboden avond verlichten , het podium waar Caché Royale me laat wegdromen met heerlijk muziek, mezelf verliezen in onweerstaanbare verleiding op het dansvloer, mezelf begeven naar de uitnodigende bar, Chivas on the rocks, flessen TyKu en de uitdagende TOP locatie. Tabú staat in teken van alles wat je hartje ook maar begeert zonder schuldgevoelens erop na te houden. Ik ben er klaar voor.

Durf jij ook?

M’n auto is geparkeerd en terwijl ik naar binnen loop voel ik een licht briesje op deze zwoele avond en hoor lachende stemmen en heerlijke lounge muziek. Bij de ingang aangekomen word ik verwelkomd door twee mooie dames: “Bonochi !”zeggen ze, “Welcome to the Tyku-experience”.

Er wordt een brede glimlach op mijn gezicht zichtbaar en ik groet beleefd terug. Binnen kijk ik mijn ogen uit: vrolijke gezichten, dansende mensen, modieuze outfits en overal groen . Waar je ook kijkt zie je ze, de lichtgevende gifgroene flessen waar iedereen het over heeft. Ik ruik een mengelmoes van de zee, parfum en overheerlijke hapjes. Iedereen is helemaal in de ban van de warme levendige sfeer die er heerst. Voor ik het weet staat er een dame met een dienblad naast me. Ze reikt me een kaartje aan waarop staat: “TYKU. Elevate your senses”. Heel toepasselijk. “Wilt u de TYKU proeven?” vraagt ze dan. Ik neem het glaasje aan en proef de lichtgroene vloeistof. Lichtelijk zoet met een sterke citrus ondertoon, heerlijk verfrissend. De TYKU motto klopt zeker, mijn zintuigen werden absoluut geprikkeld. Deze avond was precies wat ik nodig had.

Ty Ku very much.

Toelichting vooraf:
De kwaliteit van de foto’s in deze BLOG zijn niet zoals velen van mij gewend zijn. Dit heeft allemaal te maken met het feit dat 90% van alle foto’s gemaakt zijn in een rijdende SUV met licht getinte glazen die ook nog eens bedolven waren onder het stof. Desondanks is het mij gelukt om een kleine selectie te maken zodat de kijker een beeld kan krijgen van een rondrit van 45 minuten door Port-au-Prince.

Ik vloekte constant binnensmonds als ik mijn hoofd telkens tegen het plafond stootte. De wegen in Haïti waren voor de aardbeving van 2010 al niet de beste uit de Cariben, maar na 2010 is het alleen maar erger geworden. Zo’n grote Urban Runner kan daar natuurlijk makkelijk overheen, maar als je dan even niet oplet op het momenten dat de auto net over zo’n krater rijdt, omdat je gefocust bent met je camera op een groep schoolkinderen buiten dan stoot je constant je hoofd! Maar de moeite waard uiteindelijk! Want een echte Die Hard Fotojournalist gaat door weer en wind!

De grote vraag toen ik terug was op Curaçao werd door velen gesteld: En? Ben je onder de indruk van Haïti?? Ja absoluut… Maar wel met gemengde gevoelens… De meesten die mij kennen weten dat fotograferen van mensen in hun leefomgeving mijn passie is. Ik kan uren lang in een klein vissersdorpje doorbrengen voor net die ene mooie foto.

Ik heb in heel wat arme landen gefotografeerd, maar de situatie in Haïti was wel het ergste dat ik tot nu toe heb gezien. Het land is verscheurd achtergebleven na de desastreuze aardbeving die heel Port-au-Prince in zijn greep had 2 jaar geleden. Enkele maanden na de aardbeving zag ik beelden op Discovery Channel van de straten van Haïti. Ik had nooit durven hopen dat de situatie nauwelijks is veranderd in twee jaar tijd. Toch is het zo… Tientallen tentenkampen waar duizenden families in wonen zijn nog steeds het straatbeeld van de stad, rioleringen zijn vaak verstopt met tonnen plastic afval en zo kan ik nog uren doorgaan!

Toch is er hoop… Hoop van onder andere de nieuwe regering met President Michel Martelly aan het hoofd die met man en macht hulp zoekt in Zuid en Centraal Amerika. Hulp van particulieren en organisaties die miljoenen dollars in de wederopbouw van het land steken. De eerste resultaten zijn al zichtbaar.. Al is het maar klein… Ze zijn zichtbaar!

Terug op Curaçao besef ik weer eens HOE GOED we het hier eigenlijk wel hebben! Mama Ras zegt het me al jaren: “Korda yama Danki”… En dat doe ik steeds meer en meer!

Haïti… IMPRESSIVE! Ik zal er zeker over een paar jaar weer naartoe willen voor een reportage over de vorderingen van de wederopbouw van het land.

Iedereen heeft het erover… “Amos wordt de nieuwe Tumba Koning”. Op internet zijn al diverse filmpjes te downloaden die door amateurfilmers met Iphones en Blackberries zijn gemaakt in de Red Carpetsectie tijdens de optreden van Amos in de Curaçao Festival Center gisteravond.

Amos heeft inderdaad wat mij betreft zeker de beste tumba. Maar we moeten niet vergeten dat het toverwoord van vanavond “POLISH” is. Tumbakenners weten precies waar ik het over heb. Indien je gekwalificeerd bent voor de finale, mag je, MITS je binnen de gestelde regels blijft aan je tumba “sleutelen”. Extra dynamiek en een extra swing erin hoort er allemaal bij. Concurrenten van Amos zijn hier dus sinds gisteren volop mee bezig: “Het polijsten van hun tumba’s”

Tumba’s die in de eerste ronde niet of nauwelijks opvielen kunnen wel eens in de finale dubbel zo hard terugkomen. Het zal zeker niet de eerste keer zijn dat dit gebeurt. Het is dus nog maar afwachten hoe een jonge kerel als Dibo Doran met zijn tumba “Atam’aki, Tumba mi ta” vrijdagavond zal presteren.

Morgen… Voorste rij, voorste bank in het Curaçao Festival Center… The Place to BE!

De naam Jouve Morning zegt het al “Tot in de Ochtendgloren”. De Arubanen hebben dit in de loop van de jaren heel letterlijk genomen en is sinds mensenheugenis een begrip in de samenleving. Om exact 4:00 uur am wordt het startsein gegeven bij het Joe Laveist Ballpark in San Nicolaas. Duizenden “karnavalista’s”, van jong tot oud gekleed in nachtkleding dansen op heerlijke soca music achter grote geluidswagens aan tot in de vroege ochtend terwijl de zon al volop schijnt. Dit is een traditie waar nooit een einde aan leek te komen! Totdat vandaag de Stichting Arubaanse Carnaval in samenwerking met de Politie van Aruba bekend hebben gemaakt dat om veiligheidsoverwegingen besloten is om de Jouve Morning om exact 12:00 uur a.m. te laten beginnen zodat de parade om 5:00 uur a.m. ten einde komt.

Dit betekent dus een einde ZONDER opgaande zon! Oeiiii…. Dan trap je echt even op de tenen van de Arubaan! Zit NIET aan onze Jouve Morning hoor ik nog een Arubaanse carnavalsvierder tegen mij zeggen vorig jaar.

Voor de velen bezoekers van www.soemanta.com die geen idee hebben hoe het eraan toegaat tijdens een Jouve Morning heb ik een zevental foto’s geplaatst in deze BLOG. En ja…. Ik houd dit nieuws nauwlettend in de gaten! Wie weet bedenkt de SAC zich nog wel en beseft dat Aruba haar traditie mag behouden.

Rond de kerstdagen vertelde DJ RO-1 mij dat hij een jacht heeft kunnen regelen voor Fuikdag. Boten zijn er genoeg… Er is overal ergens wel een plekje voor mij en Kim. Maar toen de DJ RO-1 mij een foto liet zien van  de jacht die hij had geregeld wist ik meteen dat ik met zijn groepje mee zou gaan. Maximaal 20 man om het exclusief en gezellig te houden! Als klap op de vuurpijl vermelde hij er nog eens bij dat zowel hij als DJ Iski beide om en om voor de beste RE-MIXES zou zorgen op hun draaitafels. Eten en Drinken (DRINKEN met hoofdletters!!!!) zat allemaal inbegrepen in de best schappelijke prijs! Daar zat ik dan… Op een luxe jacht met van die grote boxen geregeld door MAX-PRO Audio! Wat wil je nog meer op een zondag als die van FUIKDAG?

Hieronder enkele foto’s van de ochtend en de vroege middag. Ik zal later de foto’s van de late (na)middag plaatsen. Beoordeel zelf of JIJ volgend jaar ervoor zorgt dat je meelift op een boot. Zoals ik al zei: zelfs kleine vissersbootjes zoals die van Tio Bènchi komen naar Fuik! Pas wel op voor onze zeer oplettende en strenge kustwacht vrienden.

Bekijk de rest van de foto’s uit DEEL 1 op enbtertainment website www.wakmi.com

To be continued….

Ik kan in ieder geval kort zijn… Ik heb voor beide feesten al mijn kaarten gekocht… Hieronder een selectie foto’s van de eerste editie van Su’Legria welke in juni gehouden werd. Vandaag dus de tweede editie op de Kleine Werf.

Om exact 12 uur vanmiddag gaf de DJ het startsein. Vanaf de kade sprongen ze met tientallen tegelijkertijd het water in. Allemaal met hun feloranje UNOX mutsen.

De goede sfeer was niet alleen in het water te voelen, maar ook op het strand van Zanzibar zorgde DJ Boogieman met zijn beats dat de Amstel Bright’s als broodjes over de toonbank gingen.

Na bijna een jaar van lobby’en tussen de Canadese en de Curaçaose autoriteiten was het zaterdag dan eindelijk zover: de eerste rechtstreekse vlucht van Air Canada van Toronto naar Curaçao was een FEIT. Het Curaçao Toeristen Bureau doet goed werk daar in de Noorden van Amerika. De vlucht zat helemaal vol… 124 passagiers om precies te zijn. Een kleine raadpleging via Google laat inderdaad zien dat de maximale capaciteit van een Airbus 319 rond dit getal ligt. Volgens een woordvoerder van het Canadese Toeristen Bureau is ook de 2e en 3e vlucht al “volgeboekt”. We kunnen dus een groei gaan verwachten in het toerisme uit Noord Amerika.

Onlangs was ik in New York en sprak ik even kort met Andre Rojer, de CTB-North America Manager. Hij liet toen al blijken dat Curaçao de komende jaren een zeer grote groei kan verwachten van toeristen uit Noord Amerika. Ik denk dat met deze wekelijkse rechtstreekse vlucht de eerste stap is gezet. Daar komt ook nog eens bij dat het de Curaçaose belastingbetaler niks zal kosten mocht het even tegenzitten met het vullen van het toestel. Er zijn namelijk geen stoelgaranties door de Curaçaose regering afgegeven zoals eerder met het Air Berlin geval. PETJE AF dus!

Voor de nieuwsgierigen:
Een weekretourtje Toronto-Willemstad met verblijf in de luxe Hilton Hotel kost een Canadees omgerekend ongeveer 1000 Amerikaanse Dollar terwijl een verblijf in Kura Hulanda zelfs 150 Dollar goedkoper uitvalt.

Nu nog even uitzoeken wat het voor ons kost om een weekje in Toronto te vertoeven!